Ksiądz Jan Twardowski uczy nas dostrzegania dobra wokół siebie, ale też trudnej zgody na to, co od nas niezależne i co przychodzi spoza nas. Udziela lekcji pokory i ufności, zadziwienia swiatem, cierpliwego czekania i patrzenia na życie przez "niebieskie okulary".
Prezentowane wiersze pochodzą ze zbioru rozmów Mileny Kindziuk z ks.Janem Twardowskim. Opatrzone są kilkoma zdaniami "komentarza" poety...

o lasach

Poszedłem w lasy ogromne szukać
buków czerwieni
jeżyn dojrzałych dzięciołów małych
rogów jeleni (...)
i strach mnie porwał
na myśl o Bogu- bez końca

To bardzo ważne, by dostrzegać w życiu nie tylko anonimowe drzewo, kwiaty, ale umieć te rośliny nazywać. Bo wtedy świat, który nas otacza, staje się oswojony i o wiele bliższy.
Przyroda uczy pokory, ale też dostrzegania wielkości Stwórcy. Bóg się ukrył, by świat było widać. Piękno świata stanowi jednak wyraźny ślad Jego obecności.

Modlitwa

Święta dziewczynko z zapałkami
chroń nas przed staruchami
co płaczą że wszędzie zło
martwią się że nas okłamują
nie mówiąc nam o tym

a nas cieszy pole różowe (...)
żyjemy z kundlem na co dzień
czujemy niewidzialne ręce
widzimy dalej
i więcej

Jeżeli dziecko wzrusza się losem bohaterów baśni, uczy się wrażliwości. Chociaż baśnie są światem zmyślonym. Życie jest bardziej fantastyczne niż najpiękniejsza nawet baśń.
Fascynuje mnie dziecięcy sposób patreznia. Dziecko jest pełne ufności do świata. Ma bowiem jasną świadomość, że istnieje ktoś większy i mądrzejszy od niego. To bardzo piękne zachować dziecięcą ufność przez całe życie.

Suplikacje

Boże, po stokroć święty, mocny i uśmiechnięty-
(...) dzisiaj gdy mi tak smutno i duszno, i ciemno-
uśmiechnij się nade mną

Humor pomaga żyć. Chroni przed patosem, jest dla człowieka ratunkiem.
To bardzo ważne, by umieć rozśmieszać innych, a czasem zaśmiać się także z siebie samego.
Ten, kto ma autentyczną wiarę, nie jest ponury. Radość chrześcijańska to dostrzeganie dobra wokół siebie i świadomość, że się jest na dobrej drodze.

Optymizm

Ach ten optymizm co chodzi w kółko
i mówi lepiej będzie
a ja chcę właśnie trochę rozpaczy (...)
a ja już nie chcę niczego zmieniać
kamień niech zawsze będzie kamieniem
łza- starą myszką
buty- wspomnieniem

W sytucjach nieoptymistycznych uświadamiam sobie, że jest coś ważniejszego ode mnie. Że jest Ktoś, kto nadaje wszystkiemu sens. I to jest źródło mojego optymizmu.
Smutek jest grzechem przeciwko nadziei. Podobnie zresztą jak przygnębienie. Chrześcijaństwo nie pozwala na rozpacz.

Ubogi

Kocham Kościół ubogi
zagrożony
jak bocian na cienkiej nodze
w głodującej Afryce (...)
kocham Kosciół nieśmiały
Boży
z tacą na której ktoś guzik położył

Po ludzku może się wydawać, że Kościół jest nieudany. Ale po ludzku życie Jezusa tez było nieudane.
Kosciół jest święty także poprzez grzeszników, którzy żałują za swoje grzechy i zwracają się ku Bogu. Jest on po to, by ludzie mogli odchodzić od zła. I by dobro szlachetniało.

***

Własnego kapłaństwa się boję
własnego kapłaństwa się lękam

i przed kapłaństwem w proch padam
i przed kapłaństwem klękam

Ksiądz jest zawsze dłużnikiem Pana Boga. Otrzymał dar, jaki nikomu się nie należy. Dlatego w pokorze winien wciąż dorastać do swego powołania, a więc nawracać się.
Ma on wszystko uświęcać: obrazki, mieszkania, ludzką przyjaźń, miłość. Uświęcać- znaczy nadać temu Boży sens.
Nie jest mu łatwiej się modlić niż innym, ale musi on zaprzyjaźnić się Bogiem bardziej niż inni. I więcej czasu poświęcić na modlitwę. Kryzys w kapłaństwie polega na walce o lepsze kapłaństwo.

Kiedy mówisz

zapomnij że jesteś
gdy mówisz że kochasz

Miłość ogarnia chyba wszystkie uczucia ludzkie. Nie tylko radość, szczęście, spokój, ale nawet smutek, rozpacz. Także cierpienie. Bo miłość jest krzyżem.
Miłość to nie tylko umiejętność dawania, ale i przyjmowania. Myślę, że trudniej jest przyjmować niż dawać.
Bardzo kogoś kochamy, a jakże często zapominamy, że człowieka nie można zagarnąć tylko dla siebie. Człowiek jest najpierw dzieckiem Boga.

Nie rozdzielaj

Miłość i samotność
wzięły się pod rękę jak siostry
idą noga w nogę
nie rozdzielaj ich
nie szarp. Łapy przy sobie
miłość bez samotności byłaby nieprawdą
samotność bez miłości rozpaczą

Czasem Bóg daje człowiekowi samotność po to, żeby przemyślał swoje życie, by zbliżył się do Niego. Samotność jest prawdziwą tragedią tylko wtedy, gdy przeżywana jest bez Boga.
Małżeństwa szczęśliwe muszą się niekiedy pokłócić. Kłótnia nie jest wcale przeszkodą w miłości. Największa przeszkodą w miłości jest egoizm. Małżeństwa szczęśliwe potrafią śmiać się z siebie i odnaleźć własciwy dystans do życia.
Także celibat jest wielką mądrością Kościoła. Uczy oparcia swego życia na Bogu.